Budowa okrętu została opóźniona na skutek wybuchu I wojny światowej i związanego z tym niedostatku pracowników stoczniowych przy zwiększonych potrzebach czasu wojny. Wodowanie odbyło się dopiero 1 sierpnia 1915 roku. Nazwę swą otrzymał – co rzadkie – od nazwiska osoby żyjącej: feldmarszałka Paula von Hindenburga. Prace wyposażeniowe również przebiegały powoli, w dodatku w kwietniu 1917 roku okręt został staranowany i lekko uszkodzony przez wychodzący z doku stoczni pancernik „Helgoland”. Ostatecznie krążownik wszedł w skład Kaiserliche Marine 10 maja 1917 roku i jesienią tegoż roku po zakończeniu wyposażania i okresie prób został włączony do 1. Grupy Rozpoznawczej (1. Aufklärungsgruppe). Pierwszym dowódcą okrętu został komandor (Kapitän zur See) Johannes von Karpf.
Opis konstrukcji
Mający długość całkowitą 212,8 m oraz szerokość maksymalną 29 m kadłub „Hindenburga” został podzielony grodziami wodoszczelnymi na 17 przedziałów. Pancerz burtowy składał się z pasa pancernego grubości 305 mm, chroniącego wszystkie mechanizmy okrętu oraz dodatkowych pasów pancernych na dziobie (grubości 120–152 mm), rufie (grubości 120 mm) i poniżej linii wodnej, grubego na 152 mm. Pas burtowy przechodził w cytadelę pancerną o grubości ścian 228 mm, zamkniętą grodziami pancernymi (200–250 mm).