Dzięki hojności kolejnych Karolingów klasztor prężnie się rozwijał, zarówno w sferze ekonomicznej, jak i kulturalnej, mimo nieszczęść jakie go spotykały (w końcu IX stulecia dwukrotnie był niszczony przez najazdy normańskie).
Materialne podstawy funkcjonowania klasztoru zapewniły mu powodzenie na kolejne stulecia. Rozwój trwał nadal, w klasztorze przebywało nawet do 300 mnichów. Zwieńczeniem tego rozwoju było uzyskanie w XIII wieku przez opatów z Prüm prawa do używania tytułu księcia Rzeszy. Odtąd jednak datuje się też powolny upadek klasztoru. W 1576 utracił on (po kilkudziesięcioletnim oporze) niezależność: został podporządkowany arcybiskupom Trewiru, którzy odtąd każdorazowo piastowali urząd opata, a same posiadłości opactwa zostały inkorporowane do elektoratu trewirskiego.
W XVIII wieku dokonano przebudowy kościoła i budynków klasztornych w stylu barokowym. W 1794 klasztor został rozwiązany przez rewolucyjne władze francuskie i poddany sekularyzacji. Po kilku latach w dawnym kościele opackim ustanowiono siedzibę parafii.