Już po zakończeniu wojny kolejne trzy okręty otrzymała marynarka norweska: "Utstein" ("Venturer"), "Utraer" ("Viking") i "Uthaug" ("Votary"); dwa duńska: "Saelen" (dawny francuski "Morse" – "Vortex") i "Storen" ("Vulpine") oraz dwa grecka: "Argonaftis" ("Virulent") i "Triaina" ("Volatile").
Opis konstrukcji Okręty podwodne typu V były jednostkami o pojedynczym, częściowo spawanym kadłubie, podzielonym przy pomocy grodzi wodoszczelnych na trzy przedziały. W pierwszym przedziale, dziobowym, mieściły się cztery wyrzutnie torpedowe, torpedy zapasowe oraz znajdowały pomieszczenia załogi i magazyn żywności. Przedział środkowy zajmowały kwatery podoficerów i oficerów oraz centrala dowodzenia, w przedziale rufowym znajdowała się siłownia okrętowa. Operacyjna głębokość zanurzenia okrętów typu V wynosiła 90 m.
Napęd stanowiły dwa silniki elektryczne produkcji General Electric o łącznej mocy 760 hp, poruszające za pośrednictwem wałów napędowych dwie śruby. Podczas poruszania się na powierzchni silniki elektryczne były zasilane w energię przez generatory napędzane dwoma silnikami wysokoprężnymi Davey-Paxman o mocy po 400 hp każdy. Przewożony zapas paliwa płynnego pozwalał okrętom przebyć 4700 Mm przy prędkości 10 w.