Modele torów telekomunikacyjnych i ich parametry są przedmiotem prac teoretycznych i badań eksperymentalnych zmierzających do uogólnienia reguł opisu rodzajów torów telekomunikacyjnych. Z tych parametrów wynikają możliwości stosowania danego toru do realizacji określonej usługi telekomunikacyjnej: Tory przewodowe symetryczne są najczęściej stosowane przy niskich częstotliwościach i stosunkowo wąskich pasmach – telefonia i przewodowy dostęp do sieci teleinformatycznych. Tory przewodowe współosiowe są stosowane przy wyższych częstotliwościach i szerszych pasmach, potrzebnych na przykład do dystrybucji telewizji. Tory światłowodowe są stosowane w sieciach o najwyższej przepływności, zwłaszcza szkieletowych. Dąży się do tego, aby tory światłowodowe były stosowane w całej sieci telekomunikacyjnej: od użytkownika do użytkownika. Tory falowodowe są stosowane na krótkich odległościach i przy bardzo wysokich częstotliwościach, na przykład między nadajnikiem radiowym a anteną. Tory radiowe, jako tory bezprzewodowe, w wielu przypadkach zastępują tory przewodowe. Ma to miejsce i w sieciach szkieletowych i w sieciach dostępowych. Szczególne znaczenie ma zastosowanie torów radiowych w relacjach satelitarnych, gdy tory takie stanowią jedyną możliwość transmisji sygnałów.
Bibliografia Encyklopedia techniki Teleelektryka, praca zbiorowa, Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, Warszawa 1967.
Kategoria:Teletransmisja