Tymczasem Maximus wyrusza na poszukiwanie Sigismondy. Po drodze jednak zapada na zdrowiu. Przed samą śmiercią błogosławi kochanków. Sigismonda i Persiles pobierają się i wiodą szczęśliwe życie rodzinne.
Związki z pierwowzorem Pisząc Cierpienia Persilesa i Sigismondy Cervantes opierał się na romansie Teagenes i Chariklea, autorstwa Heliodora z Emesy. Oba utwory łączy przede wszystkim sposób ujęcia losów tytułowych kochanków, a także sposób prowadzenia akcji (niechronologiczny – akcja zaczyna się od środka i wyjaśnia z czasem), bohaterowie przeżywają też podobne przygody. Poza tym jednak występują różnice: u Cervantesa oprócz wątku głównego pojawiają się także liczne wątki poboczne, pisarz hiszpański stara się też o autentyczność – opisując przygody bohaterów i realia świata przedstawionego posiłkuje się źródłami (m.in. Historia de gentibus septentrionalibus Olausa Magnusa), wprowadza też większą niż Heliodor ilość wątków oraz bogatszą treść.
Wydanie polskie
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Hiszpańskie powieści Kategoria:Powieści Miguela de Cervantesa Kategoria:Powieści z 1617