24 listopada, w dwa dni po wydaniu rozkazu o powstaniu ośrodka, do ośrodka w Cerizay wysłany został pierwszy transport około 50 generałów i oficerów. Do Ośrodka Oficerskiego skierowane zostały osoby zajmujące wysokie stanowiska w administracji, wojsku i życiu publicznym, co do których istniały lub mogłyby się nasuwać domniemania, że przyczyniły się w pewnej mierze do sytuacji, w jakiej znalazła się Polska, osoby, w odniesieniu do których podniesione zostały zarzuty w związku z zachowaniem się w czasie ostatniej kampanii wojskowej, osoby, w odniesieniu do których wysunięte zostały zarzuty natury etycznej.
Faktycznie obóz był ośrodkiem odosobnienia dla przeciwników politycznych gen. Władysław Władysława Sikorskiego oraz miejscem pobytu oficerów nieprzydatnych (np. ze względu na wiek) do służby. Kierowano tam także wojskowych, co do których istniały podejrzenia, że podczas działań wojennych reprezentowali niewłaściwą postawę. Liczba osób przebywających w tym ośrodku wahała się od 50 do 100. Stosowano tam szczególne metody i praktyki oddziaływania na osadzonych. Specjalne obostrzenia przywiązywały osadzonego do tej miejscowości, obowiązywał wymóg codziennego meldowania się, szeroko zakrojony był system inwigilacji, obserwacji, potajemnych rewizji i donosów. Stosowano dodatkową cenzurę korespondencji, zmniejszono pobory.