Wspólnie ze Stefanem Zbrożyną, Aleksym Bieniem i Zbigniewem Nowickim odbudował i kierował włocławską organizacją PPS.
Przy pomocy radnych miejskich, z ramienia PPS, roztaczał opiekę nad robotnikami, zakładał kuchnie robocze, dożywiał bezrobotnych, rozbudował Spółdzielnię Spożywców i Związki Zawodowe. Założył placówkę oświatową - Klub Robotniczy im. Luśni Kelles-Krauza. W listopadzie 1918 r. uczestniczył w rozbrajaniu Niemców. W styczniu 1919 roku został wybrany na przewodniczącego Komitetu Wykonawczego Rady Delegatów Robotniczych we Włocławku.
W latach 1919–1924 działał w Poznaniu, gdzie przewodniczył komitetowi miejskiemu i bezskutecznie uczestniczył w wyborach do Sejmu w 1922 r. Od 1924 do 1928 r. działał w Katowicach, gdzie był sekretarzem okręgowego komitetu robotniczego PPS. W 1928 roku powrócił do Włocławka. Po zakończonych sukcesem PPS wyborach do Rady Miejskiej, Kossobudzki został ławnikiem Magistratu we Włocławku. Pracował tam głównie w dziedzinie opieki społecznej, szkolnictwa i zatrudnienia. Kierował włocławską PPS, a od 1928 roku był przewodniczącym Włocławskiego Okręgowego Komitetu Robotniczego. Kierował też pracą oddziału Towarzystwa Uniwersytetów Robotniczych we Włocławku. W czasie wyborów parlamentarnych w 1928 r. uzyskał mandat z listy PPS w Grudziądzu, lecz mandat został unieważniony przez władze.