Ustanowiona w tym miejscu baza dla dalszych działań, zapewniała mu kontrolę nad szlakami lądowymi z Konstantynopola do Bitynii, zostawiając bizantyjczykom jako bezpieczną jedynie drogę morską przez porty nad morzem Marmara.
Cesarz Andronik II Paleolog w obliczu rosnącego zagrożenia ze strony plemion tureckich postanowił szukać pomocy u ich suzerena. Oddał rękę księżniczki bizantyjskiej Ilchanowi Ghazanowi, a po jego śmierci jego następcy Oldżajtu. Oczekiwana przez niego w zamian pomoc jednak nie nadeszła. W związku z tym w 1303 cesarz wynajął Kompanię Katalońską. Państwo Osmana ominęły najazdy Mongołów oraz Kompanii Katalońskiej, która w 1303 podjęła próbę zajęcia tamtych obszarów. Nieudane działania Kompanii doprowadziły do przechodzenia ludności Cesarstwa Bizantyjskiego na stronę Osmana.
W 1307 r. Osman zajął warownie otaczające Niceę czym doprowadził do izolacji miasta. Tego samego roku chan Oldżajtu wysłał liczące 30 tysięcy żołnierzy wojska do Bitynii w odsieczy Nicei i w celu odbicia licznych miast z rąk tureckich, w wyniku czego częściowo wypchnięto Osmana z prowincji. Po odejściu armii mongolskiej Osman podbił okoliczne ziemie i kontynuował podboje kierunku Morza Marmara. Osman nie dożył zdobycia Nicei, która została zdobyta dopiero w 1331 r.