Rodzi się zazwyczaj od 1 do 6 młodych – przeciętnie 2

Środowisko naturalne Niektóre gatunki hutiowatych są naziemne, inne są częściowo nadrzewne. Nie kopią nor, ale najczęściej mieszkają w dziuplach drzew lub szczelinach skalnych. Kilka gatunków jest uznawanych za szkodniki w rolnictwie.

Odżywianie Większość gatunków hutiowatych jest roślinożercami, choć niektóre żywią się małymi zwierzętami (bezkręgowcami, a nawet jaszczurkami).

Hutiowate jako pożywienie Na hutiowate poluje się na Kubie, gdzie często są gotowane w garnku z dzikimi orzechami i miodem. Jednym z kulinarnych specjałów jest gulasz z hutii: sauté z zieloną papryką, cebulą, sosem pomidorowym i dużą ilością czosnku.

Podział systematyczny Do podrodziny należą następujące współczesne plemiona: Plagiodontini – domingohutie Hexolobodontini – pseudohutie – takson wymarły, jedynym przedstawicielem był rodzaj Hexolobodon – pseudohutia – z jednym gatunkiem Hexolobodon phenax – pseudohutia podstępna Isolobodontini – eremohutie – takson wymarły Capromyini

Opisano również rodzaj wymarły o niepewnej pozycji systematycznej i nie klasyfikowany w żadnej z podrodzin: Zazamys – jedynym przedstawicielem był Zazamys veronicae .

Przypisy Nazwy polskie za:

*