Władcy skandynawscy oraz niemieckie rycerstwo podbili stopniowo Liwonię, sprowadziły osadników i wciągnęły kraj w orbitę kultury Zachodu.
Zawartość Kronika składa się z czterech ksiąg:
Księga pierwsza opisuje wydarzenia z lat 1186–1196: przybycie pierwszego biskupa Ikšķile, Mejnarda, i chrzest Liwów. Księga druga opisuje wydarzenia z lat 1196–1198: przybycie drugiego biskupa, Bertholda z Hanoweru i jego śmierć w bitwie z Liwami nieopodal miejsca gdzie obecnie wznosi się stolica Łotwy – Ryga. Trzecia księga opisuje zdarzenia z lat 1198–1208: przybycie trzeciego biskupa Ikšķile, Alberta von Buxhövden, założyciela zakonu kawalerów mieczowych, podbój i podział Liwonii między biskupstwo a Zakon, wojny z księciem Połocka i Litwinami, podbój księstwa Koknese i ziemi Zelów. Czwarta księga to kronika lat 1208–1226: kampania przeciwko księstwom estońskim, podbój Jersiki, wojny z Kurami, Zemgalami, Litwinami oraz księstwami pskowskim i nowogrodzkim.
Nie zachował się oryginalny rękopis, istnieje natomiast 16 jego kopii, wykonanych od XIII do XIX wieku. Najstarsza z nich to Codex Zamoscianus, spisana na pergaminie i datowana na XIII wiek. Obecnie przechowywana jest w Bibliotece Narodowej w Warszawie.