Był pierwszym okrętem typu, który sforsował Cieśninę Gibraltarską i rozpoczął działania bojowe na Atlantyku. Zaginął bez wieści wraz z całą załogą we wrześniu 1941 roku. „Maggiore Baracca” – położenie stępki 1 marca 1939, wodowanie 21 kwietnia 1940, wejście do służby 10 lipca 1940. Stocznia OTO. Nazwany od Francesco Baraccy, włoskiego asa myśliwskiego z lat I wojny światowej. We wrześniu 1940 roku przepłynął Cieśninę Gibraltarską kierując się na Atlantyk. 7 września 1941 roku został poważnie uszkodzony i zmuszony do wynurzenia przez brytyjski niszczyciel eskortowy HMS „Croome” typu Hunt II. Na skutek uszkodzeń załoga zatopiła własną jednostkę, 32 członków załogi zostało uratowanych przez okręty brytyjskie.
Ogółem sześć okrętów podwodnych typu Marconi zatopiło w swych działaniach na Morzu Śródziemnym, Oceanie Atlantyckim i Indyjskim 38 alianckich jednostek o łącznym tonażu 216 227 BRT oraz uszkodziło 17 kolejnych.
Bibliografia Wojciech Holicki, Włoskie okręty podwodne typu Guglielmo Marconi w: Nowa Technika Wojskowa nr 12/2003, Regia Marina Italiana [dostęp 6 listopada 2009]
Marconi