We wrześniu na „Leonardo Da Vinci” przeprowadzono próby z przystosowaniem okrętu do przenoszenia miniaturowego okrętu podwodnego CA-2 typu CA, polegające na usunięciu armaty i zainstalowaniu w jej miejsce specjalnego łoża z uchwytami mocującymi. Miały one na celu przygotowanie planowanego ataku dywersyjnego na port w Nowym Jorku, jednak na przeszkodzie stanęło niedopracowanie miniaturowej jednostki. Od października 1942 roku okręt, znów z armatą, patrolował atlantyckie wybrzeże Afryki, odnosząc kolejne sukcesy. W nocy z 13 na 14 marca 1943 roku okręt zatopił dwiema torpedami transatlantyk „Empress of Canada”, przewożący oprócz brytyjskich wojskowych także włoskich jeńców wojennych. W efekcie ataku zginęły 392 (lub 394) osoby. „Leonardo Da Vinci” zatopił statki o łącznym tonażu 120 243 BRT, będąc najskuteczniejszym włoskim okrętem podwodnym. Został zatopiony 23 maja 1943 roku wraz z całą załogą przez brytyjski niszczyciel i fregatę HMS „Ness”. „Michele Bianchi” – położenie stępki w stoczni OTO w Muggiano 15 lutego 1939, wodowanie 3 grudnia 1939, wejście do służby 15 kwietnia 1940. Nazwę otrzymał od nazwiska Michele Bianchi, zmarłego w 1930 roku polityka Narodowej Partii Faszystowskiej (PNF) i ministra w rządzie Benito Mussoliniego.