Okręty posiadały dwie komory ratunkowe, każda z windą ratunkową w postaci jednoosobowego cylindra, pozwalającego załodze ewakuować się z zatopionej jednostki.
Napęd okrętów na powierzchni stanowiły dwa silniki wysokoprężne produkcji C.R.D.A. o mocy 1800 KM każdy, zaś w pływaniu podwodnym dwa silniki elektryczne firmy o mocy po 750 KM każdy. Posiadany zapas paliwa dawał okrętom na powierzchni zasięg 2900 mil morskich przy prędkości 17 węzłów i 10 500 Mm przy prędkości ekonomicznej 8 w. Baterie akumulatorów pozwalały przebyć 110 Mm przy prędkości 3 w. w zanurzeniu.
Uzbrojenie okrętów podwodnych typu Marconi stanowiło osiem wyrzutni torped kal. 533 mm, umieszczone po cztery w przedziałach dziobowym i rufowym, z zapasem torped wynoszącym 16 sztuk. Ponadto okręty posiadały jedną armatę kal. 100 mm umieszczoną bezpośrednio na pokładzie przed kioskiem oraz cztery przeciwlotnicze wielkokalibrowe karabiny maszynowe kal. 13,2 mm na zdwojonych podstawach w tylnej części kiosku.
Po doświadczeniach zebranych w wyniku działań bojowych na Atlantyku, w 1941 roku okręty poddano modyfikacji, mającej na celu zmniejszenie możliwości ich wykrycia oraz poprawienie manewrowości.