Prowadzono też testy z różnymi zestawami uzbrojenia, w tym testowano przenoszenie torpedy pod kadłubem oraz bomb. Próby fabryczne prototypu trwały do marca 1941 roku. Wówczas rozpoczęły się i trwały do końca 1941 roku testy wojskowe na lotnisku w Gudinia. W ich trakcie występowały cały czas problemy z silnikiem.
Początkowo Regia Aeronautica 10 września 1941 roku zamówiła 200 sztuk maszyny, ale z powodu kłopotów z silnikiem produkcję uruchomiono dopiero w czerwcu 1942 r. Maszyny te w odróżnieniu od prototypu zostały wyposażone w tropikalny filtr powietrza oraz mocniejszą prądnicę. Samolot początkowo miał być używany jako samolot myśliwski, ale testy wojskowe ujawniły jego dobre osiągi i zalety podczas lotów na małej wysokości, dlatego postanowiono wykorzystać je jako maszyny myśliwsko-bombowe do wsparcia wojsk lądowych. W związku z powyższym zmieniono ich wyposażenie o możliwość podwieszania bomb, co jednak nieznacznie pogorszyło osiągi samolotu. Samolot wyposażono w wyrzutnik bomby do 250 kg pod kadłubem i wyrzutniki bomb do 160 kg pod skrzydłami. Pierwsza seria maszyn, 100 sztuk, była gotowa w lipcu 1943 roku. Z drugiej serii 100 maszyn, do dnia zawarcia przez Włochy rozejmu z aliantami 8 września 1943 roku wyprodukowano 49 egzemplarzyComando Supremo [dostęp 6 listopada 2009].