Nr 18 z 15 czerwca 1927 r., które z kolei oddało jednostkę towarzystwu Żegluga Polska, zachowując poprzednią nazwę (s/s „Warta”).
W roku 1933 statek został sprzedany włoskiemu armatorowi z Genui, który niedługo potem sprzedał go armatorowi Sociétè Anonyme Meritime Commerciale, z siedzibą w Genewie. Ten nadał mu nazwę „Turul” i podniósł na nim banderą węgierską, z portem macierzystym w Budapeszcie. Podczas II wojny światowej pływał pod banderą panamską, wraz ze wszystkimi czterema statkami tego armatora.
W 1952 został postawiony na kotwicy w rejonie Kanału Bristolskiego i tu do września 1954 był pod opieką kpt. Zbigniewa Koreywo, jego ostatniego dowódcy. W kilka miesięcy później pocięto go na złomJerzy Miciński, Księga statków polskich, 1918-1945. Tom 2. Gdańsk 1997, ss. 147-150..
Zobacz też MS „Warta” ORP „Wilia” SMS „Turul”
Przypisy
Bibliografia Dziennik Rozkazów Ministra Spraw Wojskowych z 1924 i 1927, Jerzy Miciński, Księga statków polskich, 1918-1945. Tom 2. Gdańsk 1997, ss. 147-150.
Jerzy Pertek, Okręty pomocnicze (zeszyt nr 18 i 19 z serii Polskie okręty wojenne w latach 1920-1945), Wydawnictwo Morskie, Gdynia 1959, Jan Piwowoński, Flota spod biało-czerwonej. Warszawa 1989,
Kategoria:Polskie okręty pomocnicze z okresu 1920–1939 Kategoria:Polskie statki