Jedenaście lat później, w roku 1907, założył także czasopismo naukowe o takiej samej nazwie (The Psychological Clinic), którego podtytuł brzmiał: „Czasopismo na rzecz badania i leczenia opóźnienia umysłowego i dewiacji”W oryg. „A Journal for the study and treatment of mental retardation and deviation”; zob. fotokopie strony tytułowej pierwszego numeru czasopisma „The Psychological Clinic”.. Witmer stworzył podwaliny pod dział określany współcześnie psychologią szkolną. Na tym gruncie reprezentował podejście idiograficzne, nazywane „klinicznym”, w jakim nacisk jest położony na próbę zrozumienia jednostkowego indywiduum, niejako w przeciwieństwie do podejścia nomotetycznego, które w większym stopniu dąży do odkrycia praw ogólnych.
Mimo swej sugestywnej nazwy, Klinika Psychologiczna nie była czymś w rodzaju oddziału szpitalnego, czy sanatorium. Określenie „klinika” (oraz podobnie „kliniczna” w terminie „psychologia kliniczna”) było używane przez Witmera jako wskazujące na sposób postępowania badacza, specyficzną metodę prowadzenia badań i praktyki psychologicznej, nie zaś jako wyrażenie związku tego działu psychologii z medycyną.