thumb|Pomnik Wilibrorda w Echternach thumb|Nagrobek Wilibrorda w Echternach Wilibrord, określany czasem jako Willibrord z Utrechtu, także Willbrord, Klemens (ur. ok. 658, zm. 7 listopada 739 w Echternach) – anglosaski misjonarz działający w państwie Franków na terenach późniejszych Niderlandów, zwany „apostołem Fryzów”; w Kościele katolickim uznany za świętego i czczony jako patron Holandii i Luksemburga, czczony także w Kościele Anglii.
Życiorys Pochodził z anglosaskiej rodziny z Northumbrii. W młodości wstąpił do zakonu benedyktynów, habit mnicha przywdział w 673. Początkowo przebywał w klasztorze w Ripon w Anglii, później przez kilkanaście lat w Irlandii, gdzie został uczniem św. Egberta. Tam w 688 otrzymał święcenia kapłańskie. W 690 został wysłany wraz z 11 towarzyszami przez Egberta z misją chrystianizacyjną do pogańskich Fryzów – południowa część ich kraju została podbita rok wcześniej przez majordoma frankijskiego Pepina z Heristalu. Wilibrord, obok wypełniania zadania, do którego został przeznaczony, stał się także bliskim współpracownikiem Pepina (zaraz po przybyciu do Europy udał się do niego, aby uzyskać opiekę), przebywał także dwukrotnie (691/692 oraz 695) na dworze papieskim w Rzymie.