Kilka monarchii dziedzicznych miało unikatowe procesy selekcji, szczególnie po dojściu do władzy nowej dynastii. I Cesarstwo Francuskie ustanowiło męską primogeniturę wraz z odejściem Napoleona I Bonaparte, ale przy braku męskiego potomstwa konstytucja pozwalała cesarzom wybrać, kto spośród braci lub ich synów mógłby po nich zasiąść na tronie. Królestwo Włoch przeznaczyło sekundogeniturę dla drugiego ocalałego syna Napoleona Bonaparte, ale plan ten nie został zrealizowany, gdyż założono następstwo pasierba Cesarza, Eugène de Beauharnais, chociaż nie łączyły go więzy krwi z rodem Bonaparte. Królestwo Serbii było dziedziczne przez primogeniturę dla potomków w linii męskiej Księcia Aleksandra I, ale przy braku męskiego potomka ostatni król w tej linii mógł wybrać któregokolwiek spośród męskich członków rodu Karadziordziewiciów. Z drugiej strony w Rumunii konstytucja zastrzegła, że po wygaśnięciu linii męskiej wywodzącej się od Karola I, linia męska jego brata, Leopolda Hohenzollerna, odziedziczy tron i, zaniedbując kwestię innych linii męskich w rodzinie, książę dynastii „zachodnioeuropejskiej” będzie wybrany przez ostatniego rumuńskiego króla i parlament.