W różnicowaniu dyspareunii nieorganicznej uwzględnia się ponadto dyspareunię o podłożu somatycznym oraz inne przyczyny przewlekłego bólu w obrębie miednicy, w tym zaburzenia związane z napięciem mięśni dna miednicy. Opisywano współwystępowanie dolegliwości bólowych sromu i bólu współżycia z innymi przewlekłymi zespołami bólowymi, m.in. zespołem bolesnego pęcherza/śródmiąższowym zapaleniem pęcherza moczowego, zespołem jelita drażliwego oraz fibromialgią. Omawiano także możliwe wspólne mechanizmy (w tym zjawiska sensytyzacji), co bywa przywoływane jako uzasadnienie podejścia wielodyscyplinarnego w ocenie i planowaniu terapii osób z bólem współżycia.
Leczenie Postępowanie terapeutyczne w dyspareunii nieorganicznej ma charakter wielokierunkowy i może obejmować: psychoedukację osoby zgłaszającej dolegliwości oraz (w razie potrzeby) partnera na temat fizjologii reakcji seksualnych, mechanizmów powstawania bólu oraz roli czynników psychologicznych i relacyjnych; terapię seksuologiczną i psychoterapię (w tym podejścia poznawczo-behawioralne), ukierunkowane m.in.