Dyspareunia nieorganiczna – jednostka chorobowa z grupy problemów seksualnych charakteryzująca się bólem podczas stosunku płciowego, którego nie można wyjaśnić zaburzeniem organicznym ani uchwytną przyczyną somatyczną (fizyczną).
Jednostka została wyodrębniona w klasyfikacji ICD-10 pod kodem F52.6 i należy do rozdziału F52 („Zaburzenia seksualne niespowodowane zaburzeniem organicznym ani chorobą somatyczną”) w grupie zaburzeń psychicznych i zaburzeń zachowania (F00–F99). W praktyce klinicznej bywa ujmowana jako dyspareunia o przewadze uwarunkowań psychogennych (w ICD-10 wskazywana m.in. jako „dyspareunia psychogenna”).
Obraz kliniczny Dyspareunia nieorganiczna manifestuje się nawracającym lub utrwalonym bólem pojawiającym się przed stosunkiem, w trakcie penetracji lub po stosunku, przy braku stwierdzalnych przyczyn somatycznych. Ból może mieć charakter pieczenia, kłucia, uczucia rozrywania, rozpierania lub tępego bólu oraz być zlokalizowany powierzchownie (okolica przedsionka pochwy, wargi sromowe) bądź głęboko (pochwa, miednica mniejsza). Nasilenie dolegliwości bywa zróżnicowane – od dyskomfortu utrudniającego współżycie po ból całkowicie uniemożliwiający penetrację.