W 1957 została nauczycielką szkoły podstawowej na osiedlu Powsinek, w latach 1965–1969 pełniła funkcję kierownika placówki. Dostrzegając zaniedbania wychowawcze w środowisku lokalnym, podjęła akcję pedagogizacji rodziców. Uzyskała w ten sposób nie tylko poprawę w wynikach szkolnych i zachowaniu uczniów, ale i zbudowała silne związki rodziców ze szkołą. W szkole w Powsinku pracowała do przejścia na emeryturę w 1972.
Od 1969 była wiceprzewodniczącą Oddziału Dzielnicowego Związku Nauczycielstwa Polskiego Warszawa-Mokotów, przez wiele lat przewodniczyła komisji socjalno-bytowej Oddziału. Na czele tej komisji pozostała również jako emerytka (do 1981).
Była odznaczona m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Złotą Odznaką Związku Nauczycielstwa Polskiego, Odznaką Tajnej Organizacji Nauczycielskiej ZNP, Złotą Odznaką honorową „Za Zasługi dla Warszawy", odznakami „Przyjaciel Dzieci” oraz „Za Szczególne Zasługi dla Oświaty Warszawy i województwa warszawskiego”.
Zmarła 2 maja 1995 w Warszawie, pochowana na cmentarzu wilanowskim.