Prototyp oblatano 12 września 1941 roku. Na uzbrojenie składały się: dwa karabiny maszynowe Breda-SAFAT kal. 12,7 mm z zapasem 400 naboi. Samolot osiągnął max. prędkość 570 km/h.
9 maja 1942 roku przeleciał do Centro Sperimentale w Guidonia w celu przeprowadzenia prób wojskowych. Samolot wykazywał dobre właściwości lotne jednak o niezadowalających osiągach. Zastosowane zmiany przeniosły chłodnicę pod kadłub. Prototyp został rozbity podczas kolizji na lotnisku Bresso. Po wypadku zaniechano dalszych prac nad tą wersją na rzecz F.7.
Caproni-Vizzola F.6Z Planowano użyć silników Isotta Fraschini Zeta RC.35 o mocy 1150 KM i RC25/60 o mocy 1250 KM, który jednak ten pierwszy na małych wysokościach okazał się niewystarczający. Z powodu podobieństwa do poprzedniej wersji samolotu pojawiało się czasami oznaczenie F.6MZ. Silnik był dopiero dostępny w sierpniu 1943 roku, jednakże zawieszenie broni między Włochami a aliantami przerwało dalsze prace nad samolotem, w którym dochodziło do przegrzewania silnika. Prototyp zdemontowano aby nie został przejęty przez niemieckie wojska. Samolot miał osiągnąć prędkość 630 km/h. Na uzbrojenie składały się trzy karabiny maszynowe Breda-SAFAT kal. 12,7 mm.