Prototyp został zbudowany przez firmę Trittona, Metropolitan Carriage and Wagon Company, i ukończony we wrześniu 1918 roku.
Wygląda na to, że na wczesnym etapie projektowym Wilson rozważał zbudowanie alternatywnej lub równoległej wersji męskiej wyposażonej w działo 2-funtowe (~40 mm) w nadbudówce, ale porzucił te plany w marcu 1918 roku.
Projekt Wilsona zawierał elementy zarówno Mark I, jak i Whippeta: podobne, ale mniejsze, gąsienicowe podwozie romboidalne z pierwszego z wymienionych i stałą wieżę z drugiego. Nowością był oddzielny przedział z tyłu, w którym mieścił się silnik o mocy 100 KM (75 KW) (czterocylindrowa skrócona konstrukcja Ricardo ), a za nim przekładnia planetarna. Dwa zbiorniki paliwa z tyłu mieściły 85 galonów imperialnych (386 l) benzyny. Innymi innowacjami były możliwość wytworzenia zasłony dymnej i zastosowanie pochyłego pancerza z przodu kadłuba. Urządzenie do tworzenia zasłony dymnej składało się ze zbiornika kwasu sulfonowego umieszczonego nad rurą wydechową. Uzbrojenie składało się z maksymalnie pięciu karabinów maszynowych w nadbudówce i dwóch w drzwiach bocznych. Te drzwi kadłuba przypominały nieco miniaturowe sponsony.