Został awansowany do stopnia podporucznika rezerwy piechoty ze starszeństwem z 1 stycznia 1938. Po wybuchu II wojny światowej brał udział w kampanii wrześniowej jako dowódca jednej z kompanii 38 Pułku Piechoty. Lata wojny spędził w Krakowie, działał w konspiracji, uczestnicząc między innymi w tajnym nauczaniu. Po wyzwoleniu Krakowa objął w dniu 6 lutego 1945 stanowisko asystenta w Instytucie Geograficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego, gdzie 20 lipca 1945 otrzymał stopień doktora na podstawie dysertacji Z morfologii i dyluwium dolin Będkowskiej i Kobylańskiej w Jurze Krakowskiej napisanej pod kierunkiem profesora Eugeniusza Romera.
W dniu 1 marca 1946 przybył do Wrocławia, aby objąć stanowisko adiunkta w Instytucie Geograficznym Uniwersytetu Wrocławskiego, z tym instytutem związał się już na zawsze. W roku 1954 otrzymał stanowisko docenta, w roku 1960 przejął po profesorze Julianie Czyżewskim funkcję kierownika Katedry Geografii Regionalnej. W roku 1963 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1971 zwyczajnego.