Powstała natychmiastowa potrzeba znalezienia środków zaradczych.
Eksperymentalna jednostka Herrmanna szybko została rozwinięta do wielkości pułku – Jg 300, a następnie dywizji – 30 dywizja myśliwska (Jg 300, 301, 302; III / Kg 3, którego zadaniem było zrzucanie rac świetlnych nad przelatującymi bombowcami). Największe sukcesy osiągnęła podczas nalotu na Berlin w dniu 23 sierpnia 1943 roku, gdy zestrzeliła około 50 samolotów.
Unowocześnienie aparatury radarowej, m.in. wprowadzenie na wyposażenie dwusilnikowych myśliwców nocnych radaru Lichtenstein SN2, doprowadziło do zarzucenia taktyki Wilde Sau, czego symbolicznym wyrazem było rozformowanie kierowanej przez Herrmanna 30 dywizji myśliwskiej.
Bibliografia Marek Murawski, Kampanie lotnicze, Obrona powietrzna III cz. 1, działania dzienne 1939 – 43, Agencja Wydawnicza AJ-PRESS, Gdańsk 1998
Kategoria:Taktyka walki powietrznej Kategoria:Luftwaffe