Obiekt został wykonany w kamienno-ceglanej konstrukcji łukowej. Była to masywna, dwuprzęsłowa konstrukcja spinająca brzegi Kanału Bydgoskiego, który w tym miejscu posiadał szerokość ponad 18 m. Długość mostu wynosiła 29,1 m, a szerokość ok. 10,4 m. Od dna kanału most wznosił się na wysokość 6,12 m. Przez most poprowadzono jezdnie i chodniki zabezpieczone metalowymi balustradami. Wjazd po obu stronach oświetlały lampy gazowe. Łuki przęseł wykonane były z cegły. Północne przęsło, szersze i wyższe od pozostałych, umożliwiało przepłynięcie barkom rzecznym.
Masywność konstrukcji mostu umożliwiła na początku XX w. położenie na nim torowiska tramwajowego, dochodzącego do linii kolejowej przy zbiegu ul. Grunwaldzkiej z ul. Staroszkolną (linia nr 5).
W okresie międzywojennym most otrzymał imię króla Władysława IV, którego herb umieszczono od strony ulicy Grunwaldzkiej. 4 września 1939 r. wycofujące się oddziały Wojska Polskiego wysadziły południowe przęsło, które zostało prowizorycznie naprawione w 1940 r. 22 stycznia 1945 roku most został ponownie zburzony. Odbudowano go rok później. Most posiadał drewniany pomost ułożony na zachowanym przęśle północnym (ceglano-kamiennym) oraz tymczasowym z dźwigarów stalowych. W takiej formie most dotrwał do początku lat 70. XX wieku.