Tu wkrótce zajęła się promowaniem i dokumentowaniem działalności najwybitniejszych twórców ludowych tego regionu, m.in.: Katarzyny Zaborowskiej, Marii Cedro-Biskupowej, Michała Basy, Wojciecha Grzegorczyka i jego żony Rozalii (poeci ludowi). W 1968 została kierownikiem Działu Etnografii Muzeum Świętokrzyskiego w Kielcach.

Lata 1968–1973 to okres jej intensywnych, terenowych badań naukowych. Wówczas to we współpracy z prof. Romanem Reinfussem (1910–1998) przystąpiła do dokumentowania obiektów ginącego w szybkim tempie regionalnego budownictwa ludowego. Wyniki tych rozległych, profesjonalnych badań stały się wkrótce rzetelną podstawą do opracowania koncepcji urządzenia Parku Etnograficznego w Tokarni.

W latach 1963–1975 była członkiem zespołu redakcyjnego „Rocznika Muzeum Świętokrzyskiego” (obecnie: „Rocznik Muzeum Narodowego w Kielcach”). Zakres jej zainteresowań naukowych był bardzo szeroki i różnorodny, od ludowego rzemiosła do problematyki artystycznej.