1 kwietnia 1944 został skierowany na studia geograficzne w Birbeck College Uniwersytetu Londyńskiego i do pracy w Pracowni Geograficznej Rządu Polskiego. Brał udział m.in. w opracowywaniu map do inwazji na Normandię, planów rozwoju Polski powojennej i podręczników dla polskich szkół w Anglii. Wiosną 1947 zdecydował się na ryzykowny dla oficera RAF powrót do kraju przypłynął do Gdyni, a od września podjął pracę jako asystent w Katedrze Geografii Fizycznej Uniwersytetu Wrocławskiego. Magisterium uzyskał w 1948 na podstawie pracy „Z morfologii Gór Stołowych”. W 1949 powrócił do Instytutu Geografii UJ jako asystent, w 1952 został starszym asystentem, a w 1956 adiunktem w Katedrze Geografii Fizycznej. Kilkukrotnie odbywał wyprawy i badania naukowe na Spitsbergenie (w latach 1957–1958, 1959–1960 i 1980–1981). Był zwolennikiem kompleksowych badań w geografii fizycznej. Uważał, że granica kontynentalna Europa – Azja pomiędzy Morzem Azowskim i Morzem Kaspijskim przebiega tektonicznym Obniżeniem Kumsko-Manyckim. W 1965 uzyskał stanowisko docenta.
Pochowany w Krakowie na cmentarzu RakowickimA. Więcek, M. Gotfryd, Krakowskie cmentarze – śladami geografów.