Po wypchnięciu tej zastawki z cewnika sama się rozpręża i zarazem implantuje. Kontrola przy użyciu echokardiografii przezprzełykowej oraz radioskopii. Usunięcie cewników i prowadników.
Wskazania Metoda ta była po raz pierwszy zastosowana w roku 2002 w związku z czym nie jest wiadome jaka będzie funkcja zastawki po np. 10 latach od implantacji. Wiadomo natomiast, że w okresie dziesięciu lat po pierwszym zabiegu przeprowadzonym przez Alain'a Cribier'a przeprowadzono przezcewnikowe zabiegi wszczepienia zastawki aortalnej u 50 tysięcy pacjentów na całym świecie. Obecnie implantowane są przy użyciu tej metody jedynie zastawki biologiczne, które ze względu na ograniczony czas jaki będą sprawnie funkcjonować oraz inne czynniki, implantuje się najczęściej (choć nie jedynie) u osób, u których przewidywany okres życia jest mniejszy niż ok. 15–20 lat. Zastawka tuż przed implantacją jest zgniatana, by zmieściła się w cewniku, a podczas samej implantacji rozprężana przez balon. Jest możliwe, iż prowadzi to do drobnych zmian w strukturze zastawki, które sprawią, iż będzie krócej dobrze funkcjonować niż zastawki biologiczne implantowane w sposób konwencjonalny, chirurgiczny.