W 1945 roku powrócili do Polski, zatrzymali się w Jastkowie. Następnie wzięła ślub z Tadeuszem Grzesiakiem. Początkowo mieszkali w Pile, gdzie ochrzczona została jej córka, a Grzesiak otworzył warsztat mechaniczny i olejarnię. Byli szesnastą polską rodziną, która osiedliła się na tych terenach. W 1952 roku zamieszkali w Lublinie, gdzie zajęła się prowadzeniem domu, w wolnym czasie pisząc oraz prowadząc dziennik. W 1958 roku jej mąż został uhonorowany tytułem Sprawiedliwego wśród Narodów Świata.
Zainteresowanie jej twórczością przyniosło opulikowanie w 1983 roku reportażu Małgorzaty Niezabitowskiej dotyczącego lubelskich Żydów. W 1986 roku jej opowiadanie Stan małżeński zostało wydane w publikacji Remnants: The Last Jews of Poland. W 1992 roku Państwowy Instytut Wydawniczy wydał jej autobiograficzną powieść Między Horyniem a Słuczą. Jej opowiadania publikowane były także w „Akcencie”, „Kamenie” i „Fołks Sztyme”. Kilka jej utworów opublikowano także w 2001 roku w antologii Contemporary Jewish Writing in Poland.
Była członkiem filii lubleskiej Gminy Wyznaniowej Żydowskiej w Warszawie.
Po śmierci męża podupadła zdrowotnie, cierpiała z powodu utraty słuchu. Pisała jednak prawie do końca życia. Została pochowana obok męża na cmentarzu przy ulicy Lipowej w Lublinie.