Jest uważane za bardzo prawdopodobne, że te fale ludności przyniosły ze sobą ewoluującą później kulturę pasterską (wprowadzanie chowu owiec, kóz i bydła, przetwórstwa mleka). Taka forma wykorzystania ziemi była w warunkach górskich najodpowiedniejsza gospodarczo, mieszkańcy podejmowali też działania, aby powiększyć obszary pastwiskowe: karczowanie i wypalanie lasów (cyrhlenie).
Migracja wołoska dotarła w Karpaty najpóźniej w XIII wieku. W następnym stuleciu na Podhalu i w Tatrach, czyli w najwyższej części Karpat Zachodnich, występowały już sezonowe wędrówki pasterskie. Kolejne grupy wołoskie trafiały w Karpaty do XVI wieku, a z malejącym nasileniem nawet aż do XVIII wieku. Początkowo miały charakter nomadyczny i wciąż wędrowały ze stadami na wielkie odległości, zapuszczając się na południu na Wielką Nizinę Węgierską, a na północy nawet do Puszczy Sandomierskiej i w okolice Bełza. Postępowanie takie okazywało się z czasem niepraktyczne wskutek wzrostu gęstości zaludnienia i upraw rolnych, przez co ostatecznie zanikło w początkach XVII wieku (w przeważającej części jednak dużo wcześniej). Rozwinęła się transhumancja i stałe osadnictwo (kolonizacja wołoska). Najczęściej osoby starsze, kobiety i dzieci pozostawały w osadzie, podczas gdy drużyny pasterskie odbywały dalekie wyprawy, wracając do niej tylko czasowo.