Po Flakciteusie władzę objął w 475 r., jego syn Feleteus zw. Fewa ożeniony z Gizo, krewną króla Ostrogotów Teodoryka Wielkiego. Kiedy Seweryn umarł (482) brat króla Ferderuch z żądzy chciwości okradł celę św. Seweryna, położoną w pobliżu założonego przez niego klasztoru w Fawianis. Po miesiącu został jednak zabity przez syna pary królewskiej Fryderyka zw. Rugijskim, który zwrócił skradzione rzeczy mnichom.
W 487 r. cesarz bizantyjski Zenon nakłonił Rugiów by zaatakowali panującego w Italii Odoakra. Ten jednak zdołał wyprzedzić atak. Pojmał Feleteusa i Gizo (później kazał ich stracić), ale Fryderyk mu uciekł. Kiedy w 488 r. pojawił się ponownie w Noricum, Odoaker wysłał wojsko pod wodzą swego brata Onoulfa (Onowulfa) i ten przepędził królewicza, który udał się pod opiekę do Teodoryka Wielkiego. Wydarzenia te położyły kres istnienia państwa Rugiów. Odoaker przeprowadził następnie ewakuacje ludności rzymskiej z jego terenów do Italii (mnisi uchodząc zabrali ze sobą szczątki św. Seweryna), jednak już nie zdążył przyłączyć go do swego państwa. Przyczyną tego był nasłany przez cesarza Zenona Teodoryk Wielki. W trzech bitwach zwyciężył Odoakra (489), a po trzech latach oblegania go w Rawennie własnoręcznie zabił (493). Zabronił też jego pochówku, co było zemstą za zabicie Gizo.