Znaczenie tytułu Szewczenko nadał tomowi tytuł Kobziarz w celu przekazania konkretnego przesłania literackiego i politycznego. Kobziarzami (lirnikami) nazywano na ziemiach ukraińskich wędrownych artystów amatorów, przemieszczających się z jednej miejscowości do drugiej, by śpiewać – zarówno publicznie, jak i w prywatnych domach – pieśni ludowe. Pieśni wykonywane przez kobziarzy często nawiązywały do historii Ukrainy, opowiadając np. historie z dziejów Kozaczyzny, chwaląc czyny Zaporożców, wspominając odnoszone przez nich sukcesy militarne. Stąd w epoce romantyzmu pojawiło się przekonanie o ich szczególnej roli jako natchnionych przywódców narodowych czy wręcz proroków.
Umieszczając w tomie dwa utwory poświęcone refleksji nad pozycją społeczną i zadaniami artysty (Dumy moje, dumy moje oraz Perebendia), Szewczenko podkreślał, że pragnie poprzez swoją twórczość odegrać rolę kobziarza w romantycznym rozumieniu tego słowa, czynnie brać udział w rozwoju świadomości narodowej UkraińcówКобзар, [w:] Шевченківський словник, Інститут літератури імені Т. Г. Шевченка Академії Наук УРСР, 1978, t.I, s. 302.. Silna identyfikacja poety z ideami wyrażonymi w zbiorze sprawiła, że jego przyjaciele zaczęli w listach nazywać go Kobziarzem. Również sam Szewczenko w korespondencji podpisywał się jako Kobziarz DarmograjКобзар, s.