W 1901 debiutował jako poeta wierszami Pean, Strofa Safony i Starnella opublikowanymi w 9 zeszycie „Chimery”. Napisał między innymi zbiór opowiadań Bengalskie ognie: Noweletty-fraszki (1913), jedną z pierwszych powojennych powieści fantastycznonaukowych Baczność! A. R. 7: Powieść o atomie (1947), był też autorem szkicu literackiego O Stefanie Jaraczu: Wspomnienia (1950). W 1911 wraz z Bolesławem Leśmianem założył eksperymentalny Teatr Artystyczny. W 1912 został reżyserem i kierownikiem literackim Teatru Małego. W latach następnych był kierownikiem artystycznym, a przez pewien czas także dyrektorem (1917–1920) kabaretu Czarny Kot. Jako reżyser i sekretarz Teatru Polskiego (1914–1915) organizował kabarety i szopki. We wrześniu 1923 zaczął kierować Teatrem Miejskim w Łodzi.