Antoni Karpiński (ur. 24 października 1855 w Środzie Wielkopolskiej, zm. 22 kwietnia 1941 w Warszawie) – polski adwokat, działacz narodowo-demokratyczny, powstaniec wielkopolski.
Życiorys Urodził się w rodzinie Leopolda Karpińskiego h. Korab (zm. 1888) i Otolii z Jarochowskich h. Przerowa (zm. 1893). Gimnazjum ukończył w Śremie, w którym w 1875 zdał maturę. Studiował prawo na uniwersytetach w Berlinie i Bonn. Praktyki referendarskie odbył w Torgau i Aschersleben w Niemczech.
Od 1883 na stałe osiadł w Gnieźnie, gdzie do 1918 prowadził kancelarię adwokacką. Jako adwokat bronił polskich działaczy niepodległościowych przed sądami pruskimi. W okresie zaboru pruskiego był przewodniczącym rady nadzorczej polskiej spółki prasowej „Lech. Gazeta Gnieźnieńska”. Od 1909 członek Rady Głównej Polskiego Towarzystwa Demokratycznego. Przygotowywał powstanie wielkopolskie. W 1918 był członkiem Miejskiej i Powiatowej Rady Ludowej oraz Rady Robotniczej[dostęp 2014-02-12]. W latach 1919–1927 był pierwszym prezesem Sądu Okręgowego w Gnieźnie, a od 1919 do 1921 piastował urząd przewodniczącego gnieźnieńskiej Rady Miejskiej.
Działał także w organizacjach społecznych i politycznych, m.in.