Dembiński był w 1749 podczaszym wiślickim, chorążym bracławskim w 1750, oraz posłem na elekcję w latach 1764 i 1767. W roku 1787 otrzymał Order Świętego Stanisława. Sebastian Dembiński, był cześnikiem nowogrodzkim w 1774. Ludwik Dembiński, oficer Wojska Polskiego, posłował na sejmy w latach 1820–1828.
Wojskowi Józef Antoni Dembiński nosił w 1723 tytuł chorążego bracławskiego. Franciszek Michał Dembiński pełnił funkcję podpułkownika wojsk koronnych w 1722 oraz łowczego wołyńskiego. Franciszek Tadeusz Dembiński był chorążym pancernym w 1769, chorążym kawalerii narodowej w 1783, pułkownikiem kawalerii narodowej w 1785. Kacper Dembiński, oficer Wojska Polskiego, walczył w kampaniach napoleońskich i zmarł na wojnie w 1809. Jan Dembiński, oficer Wojska Polskiego, walczył w kampaniach napoleońskich i zmarł na wojnie w 1812.
Jednymi z najbardziej znanych członków rodu byli Ignacy Dembiński (syn Arnolfa Stefana) i jego syn – generał Henryk Dembiński.
Naukowcy Bronisław Dembiński był w XIX wieku profesorem uniwersytetu lwowskiego.