Nazewnictwo Wyraz „bacówka” przynależy do terenów polskich Karpat, na których miało miejsce sezonowe pasterstwo owiec (częściowo również krów). Używany był pierwotnie na Podhalu i Orawie, w innych rejonach był nietypowy, zastępowały go określenia koliba lub szałasWanda Herniczek-Morozowa: Terminologia polskiego pasterstwa górskiego, cz. 2-3, Prace Instytutu Języka Polskiego Polskiej Akademii Nauk nr 13, wyd. Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wrocław 1976, s. 43. Pochodzi od słowa baca, oznaczającego kierownika gospodarstwa szałaśnego i przełożonego pasterzy.
Nie wszystkie budynki pasterskie nazywa się szałasami, czyli bacówkami. W Tatrach i na Podtatrzu nazwą tą obejmowano tylko te, w których mieszkali pasterze owiec. Te budynki, które przeznaczone były do celów gospodarczych (np. do gromadzenia siana), nie nazywano bacówkami, lecz szopami. Pasterze krów i owiec mieszkali w szopach lub wolarniach. Teren przeznaczony na spęd owiec wokół szałasu (bacówki) nazywany jest szałasiskiem.
Etymologcznie słowo koliba odnosiło się do związku i bliskości budynku z życiem człowieka. Słowo koliba pochodzi od greckiego słowa kalibe, które oznaczało – chatę, namiot, altanę, a jego rdzeniem znaczeniowym jest słowo kolebka.