Dał się poznać jako promotor idei oświaty robotniczej – od powstania Towarzystwa Uniwersytetu Robotniczego w roku 1923 aż do wybuchu II wojny światowej był członkiem zarządu, a następnie przewodniczącym włocławskiego oddziału Towarzystwa.Przewodniczył Radzie Klasowych Związków Zawodowych, Związku Instytucji Użyteczności Publicznej i Stowarzyszeń Spożywców „Łączność”.

W czasie wyborów parlamentarnych w 1928 w okręgu nr 10 (Włocławek, Nieszawa, Lipno), wraz z Zygmuntem Piotrowskim, został wybrany posłem PPS. Jako delegat włocławskiego komitetu okręgowego uczestniczył w XXI Kongresie PPS w Sosnowcu w listopadzie 1928.

Dał się poznać jako ostry krytyk rządów sanacji, przed wyborami „brzeskimi” w sierpniu 1930 został uwięziony, pod zarzutem rzekomej dezercji z wojska w 1920„Częstochowianin” nr 40 z 1930 r. Przebywał przez kilka miesięcy w więzieniach Grudziądzu i Płocku. Z tego powodu stracił szansę na ponowny udział w wyborach. W 1937 został wybrany do rady miasta z listy PPS. W 1939 został wybrany przewodniczącym okręgowego komitetu robotniczego PPS we Włocławku.