W 1890 roku rozpoczęto działalność misyjną w indyjskim stanie Asam. Na przełomie XIX i XX wieku wspólnota odnotowała dynamiczny wzrost liczebny; do 1900 roku w gronie niemal tysiąca kandydatów ok. 10% stanowili Polacy. W 1908 roku strukturę zakonu zreorganizowano, dzieląc go na cztery prowincje, a w 1911 roku zgromadzenie otrzymało oficjalne zatwierdzenie (tzw. decretum laudis) ze strony Kongregacji dla Spraw Biskupów i Zakonników. W tym czasie liczba członków wynosiła 418 osób.
W 1908, na drugiej kapitule dokonano podziału zgromadzenia na cztery prowincje: anglo-amerykańską, austro-węgierską (z kolegium w Trzebini), niemiecką i latynoamerykańską.
W 1927 erygowano Prowincję Polską. Kilka lat później w Mikołowie na Śląsku powstało kolegium kształcące młodych chłopców pragnących obrać drogę zakonną. Kolejny dom zakonny w Zakopanem powstał w 1939.
Początki obecności zakonu na ziemiach polskich datuje się na rok 1900, kiedy to księża Alfred Zacharzowski, Honoriusz Bugiel oraz Cezary Wojciechowski utworzyli pierwszą placówkę w Trzebini. Po roku 1918 nastąpił znaczący rozwój polskich struktur krajowych, który obejmował budowę nowicjatów i kolegiów. Następnie, w roku 1947 roku rozpoczęto działalność na nowoprzyjęte do Polski tereny (m.in. Ziemie Odzyskane).