Taternictwo Pierwszego wejścia turystycznego na Teriańską Przełęcz Niżnią dokonano 4 sierpnia 1906 r., a autorami jego byli Józef Bajer, Stanisław Konarski i Ignacy Król. Teriańska Przełęcz Niżnia nie jest dostępna żadnymi znakowanymi szlakami turystycznymi. Jest w niej kilka dróg wspinaczkowych, ale obecnie dozwolone jest tylko przejście granią lub wspinaczka od strony Doliny Hlińskiej. Niewcyrka jest obszarem ochrony ścisłej TANAP-u z zakazem wstępu. Drogi wspinaczkowe Od południowego wschodu; I w skali tatrzańskiej Wprost od południa; III, 1 godz. Od południowego zachodu trawersem przez zbocze Bednarzowych Turni; 0+, z doliny1 godz. 15 min Północno-wschodnim żlebem, z Doliny Hlińskiej; V, 6 godz., bardzo duża kruszyzna Lewą częścią północnej sciany; V, 5 godz. Północno-wschodnim filarem; V+ w dolnej części, IV w górnej, 4 godz. 30 min Północno-wschodnią ścianą, z Wielkiego Ogrodu; I, miejsce III, 2 godz., deniwelacja ok. 320 m. Droga nr 1 jest najłatwiejszym sposobem wejścia na przełęcz (obecnie przejście ni a jest zabronione).
mały|lewo|Widok z Zaworów
Przypisy Władysław Cywiński, Grań Hrubego. Przewodnik szczegółowy, tom 14, Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2008, .
Witold Henryk Paryski. Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część VIII. Młynicka Przełęcz – Krywań. Warszawa: Sport i Turystyka, 1956
Kategoria:Turnie i skały Tatr Wysokich Kategoria:Turnie i skały słowackich Tatr