Są w niej trzy żebra oddzielone żlebami lub kominami.
Pierwszego wejścia turystycznego na wierzchołek Garajowej Strażnicy dokonali Józef Bajer, Stanisław Konarski i Ignacy Król, a miało to miejsce 4 sierpnia 1906 r. Wcześniej bywali na jej wierzchołku kartografowie, którzy obrali sobie ją jako dogodny punkt pomiarowy. Nazwa Garajowej Strażnicy – podobnie jak nazwy sąsiednich Garajowych Turni i Ławek – pochodzą od niedalekiej Dolinki Garajowej, a tej z kolei, jak i wielu innych obiektów w tym rejonie Tatr, od nazwiska niejakiego Garaja, wspólnika Juraja Jánošíka. Nazwy utworzył Witold Henryk Paryski w 8. tomie przewodnika wspinaczkowego.
Garajowa Strażnica jest dobrym punktem widokowym. Zimą najprostsze wejście prowadzi na nią z doliny Niewcyrki przez Przełęcz nad Kwoką.
Taternictwo Autorami pierwszego wejścia na siodło Skrajnej Garajowej Ławki byli Józef Bajer, Stanisław Konarski i Ignacy Król, którzy dokonali tego 4 sierpnia 1906 r. podczas przechodzenia Grani Hrubego na odcinku od Teriańskiej Przełęczy Niżniej do Garajowej Strażnicy. Obecnie dozwolone jest taternikom przejście granią i wspinaczka od strony Doliny Hlińskiej.