Wszystkie odkryte dotąd pozostałości kolibrów Eurotrochilus pochodzą z osadów o podobnym wieku – okazy niemieckie szacuje się na 32 i 31 mln lat, polski na 31 mln lat, a francuski na 34–28 mln lat.
Morfologia i paleobiologia Gatunki z rodzaju Eurotrochilus są jednymi z najmniejszych kopalnych ptaków – osiągały rozmiary zbliżone do współczesnego pustelnika rdzawogardłego (Glaucis hirsuta), znacznie mniejsze niż jakikolwiek żyjący obecnie przedstawiciel jerzykowatych (Apodidae), będących najbliższymi krewnymi kolibrów. Mimo pewnych prymitywnych cech osteologicznych Eurotrochilus ogólnym kształtem ciała, dzioba oraz proporcjami kończyn, ogona i piór skrzydeł bardzo przypominały kolibry z podrodziny Trochilinae. Pomimo dużego podobieństwa do współczesnych gatunków, z żadnym z nich nie są szczególnie blisko spokrewnione. Eurotrochilus są najstarszymi znanymi ptakami żywiącymi się nektarem, potrafiły także zawisać w powietrzu, podobnie jak współczesne kolibry. Dziób był stosunkowo krótki w porównaniu do żyjących obecnie przedstawicieli Trochilidae, u