Z czasem spór czy też dylemat o charakterze kulturowym, rozpoczęty na przełomie XIX i XX w., o to który z języków żydowskich ma ostatecznie dostać status języka narodowego, nabrał na sile i został upolityczniony, stając się jednym z filarów programowych poszczególnych opcji politycznych. Jednym z przełomowych momentów, ów spór zaogniających, była powołana w 1908 roku konferencja językowa w Czerniowcach, zorganizowana przez Natana Birnbauma, Chaima Żytłowskiego, Dawida Pinskiego i Jakuba Gordina. Choć miała ona charakter kulturowy, a jej uczestnikami byli głównie literaci i artyści, spowodowała dalszą eskalację napięć pomiędzy różnymi opcjami politycznymi opowiadającymi się odpowiednio za jidysz lub hebrajskim. Sama konferencja była przełomowa również na polu kultury i przyniosła krótkotrwałe zwycięstwo jidyszystów, bowiem delegaci niewielką liczbą głosów opowiedzieli się właśnie za jidysz. Wielu wybitnych twórców jak przykładowo Icchak Lejbusz Perec, którzy uprzednio, nie mogąc zdecydować się na jeden z nich, pisali w obu językach, po konferencji czerniowieckiej stało się gorliwymi jidyszystami i zaczęło pisać głównie w tym języku.