Podczas powstania w getcie był łącznikiem między grupami bojowymi a sztabem ŻOB, kontaktował się również ze stroną aryjską. Walczył na terenie szopu szczotkarzy, następnie w getcie centralnym. 30 kwietnia 1943 został wysłany wraz z Symchą Ratajzerem przez dowództwo ŻOB na aryjską stronę. 10 maja, razem z powstańcami, którzy wyszli kanałami przy ulicy Prostej, został wywieziony podstawioną ciężarówką do lasku w Łomiankach pod Warszawą. 13 maja brał udział w spotkaniu na ulicy Starynkiewicza, próbując umieścić ocalałych bojowców w oddziale Nosowskiego z Armii Ludowej. 13 maja przewiózł specjalnie zakupioną ciężarówką do Płud pod Warszawą czwórkę przyjaciół: Jurka, Eliezera (Luśka) i Gutę Błonesów oraz Fajgele Goldsztein, którzy mieli zostać ukryci u miejscowego chłopa. Zostali jednak zdradzeni przez gospodarza i aresztowani przez Niemców. Obwieziono ich po Płudach i pobliskich wsiach z hańbiącym napisem informującym, że to żydowscy bandyci. W tym samym dniu wszystkich zabito.
Po zakończeniu wojny ich ciała zostały pochowane w alei głównej cmentarza żydowskiego przy ulicy Okopowej w Warszawie (kwatera 12)Grób Zalmana Fridricha w Bazie Cmentarza Żydowskiego przy ul. Okopowej w Warszawie.