Podczas I wojny światowej wstąpił do Legionów. Służył jako wachmistrz 1 pułku ułanów. Był upełnomocnionym fotografem I Brygady. Fotografował m.in. walki nad rzeką Nidą. Jego prace były wydawane przez Naczelny Komitet Narodowy w formie pocztówek. Po wojnie wrócił do Zakopanego, gdzie ponownie nawiązał współpracę z Witkacym. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został mianowany porucznikiem rezerwy jazdy ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. Był przydzielony do 22 pułku ułanów.
W 1925 wyjechał do Poznania i objął dyrekcję Banku „Galicja”. Na emeryturze powrócił w 1936 do Zakopanego. W 1938 został prezesem Towarzystwa Przyjaciół Teatru, które planowało wystawić sztukę Witkacego Metafizyka dwugłowego cielęcia. Miał reżyserować ten spektakl, ale Towarzystwo rozpadło się na skutek tarć wewnętrznych.
Zarządzeniem prezydenta RP Ignacego Mościckiego z 7 lipca 1931 został odznaczony Krzyżem Niepodległości za pracę w dziele odzyskania niepodległości..
Gdy wybuchła II wojna światowa, Tadeusz Langier wraz ze Stanisławem Ignacym Witkiewiczem i Czesławą Okińską uciekł na wschód. Ostatni raz widziano go 16 września 1939 w Annopolu.