Skład leku recepturowego powinien być podany w języku łacińskim. Nazwy każdego składnika są zapisywane od nowego wiersza od dużej litery w dopełniaczu (np. jodek potasu: Kalii iodidi – mianownik Kalium iodatum). Skład uwzględnia następującą kolejność substancji: lek główny (basis) lek wspomagający (adiuvans) substancja nadająca smak, zapach lub wygląd (corrigens) podstawa, podłoże, rozpuszczalnik (vehiculum, constituens, excipiens, solvens, menstruum). Ilości składników podaje się cyframi arabskimi w gramach (np. Kalii iodidi 4,0).
Na końcu preskrypcji pojawia się formuła Misce fiat (w skrócie M.f.) – na przykład M.f.ung., czyli „sporządź maść (zmieszaj, niech się stanie maść)”. Przy ilości składników recepturowych często pojawiają się skróty aa, czyli „w równych częściach”, lub aa ad, czyli „w równych częściach do”.
Przykład:
Rp. Eucerini Aquae dest. aa ad 100,0 M.f. ung.
Powyższe oznacza, że należy zmieszać z sobą po 50 g euceryny (podłoża maściowego) i wody destylowanej.
Sposób sporządzenia Sporządzenie leku recepturowego polega na:
1. połączeniu w odpowiedni sposób składników: rozpuszczeniu lub zdyspergowaniu substancji leczniczych i pomocniczych w odpowiednim rozpuszczalniku lub podłożu rozdrobnieniu, zmieszaniu składników stałych zmieszaniu składników płynnych