Badania archeologiczne Badania archeologiczne prowadzone w XX wieku w Bieławinie (rozpoczęli je przed I wojną światową uczeni rosyjscyMateriały z przedrewolucyjnych badań rosyjskich wieży w Bieławinie opublikowano w pracy P. A. Rappoporta: "Wołyńskije baszni" w książce Materiały i issledowania po archeołogii drewnich gorodow Rusi, t. II. Moskwa 1952) wykazały, że wokół wieży, na terenie Zasłupia, znajdowała się rozległa osada o powierzchni około 20 hektarów, której początki znacznie poprzedzają powstanie budowli; osada funkcjonowała już w okresie kultury przeworskiej. Osadnictwo średniowieczne miało trzy fazy: VI–X wiek, X–XI wiek oraz XII–XIV wiek. W trakcie badań nie odnaleziono na tym terenie pozostałości grodziska.
Dane archeologiczne i architektoniczne sugerują, że wieża w Bieławinie była wykorzystywana w drugiej połowie XIII wieku oraz w XIV wieku jako budowla o charakterze rezydencjonalnym, mieszkalnym i obronnym. Poszczególne kondygnacje, na które wchodziło się za pomocą drabin lub schodów, mogły mieć następujące funkcje: