Nikołaj Władimirowicz Skoblin (ur. 9 czerwca 1893 w Niżynie, zm. prawdopodobnie 1938) – generał major Białej Armii.
Życiorys Rozpoczął naukę w Czugujewskiej Szkole Wojskowej w Czuhujewie, którą w związku z wybuchem I wojny światowej ukończył w trybie przyśpieszonym w stopniu chorążego. W armii rosyjskiej dosłużył się stopnia sztabskapitana.
W czasie wojny domowej dowodził w latach 1918-1919, pułkami uderzeniowymi gen. Ławra Korniłowa, brygadą 1919, dywizją 1919–1920. Mianowany na stopień generała majora 26 marca 1920 w Armii Rosyjskiej Piotra Wrangla.
Po klęsce Białych udał się na emigrację. Na emigracji został agentem NKWD. Razem z żoną uczestniczył w porwaniu szefa Rosyjskiego Związku Ogólnowojskowego (ROWS), gen. Jewgienija Millera. Miller udając się na umówione przez Skoblina spotkanie z rzekomymi oficerami niemieckiego ataszatu wojskowego i podejrzewając pułapkę – pozostawił współpracownikom szczegółową notatkę. W konsekwencji fakt porwania został ujawniony, a Skoblin zdemaskowany jako agent INO NKWD. Skoblin odegrał prawdopodobnie uprzednio istotną rolę w preparowaniu sprawy marszałka TuchaczewskiegoChristopher Andrew, Wasilij Mitrochin Archiwum Mitrochina, t.I KGB w Europie i na Zachodzie Poznań 2009 Wyd. Rebis Wyd. II poprawione, . s. 138-139, Walter Kriwicki W tajnej służbie Stalina, Warszawa 2002, s. 178-182.