Liczniejszy był batalion saperów z 1 Korpusu Pancernego, który w okresie od lipca do października 1945 roku liczył 240-270 żołnierzy. Terytorium kraju zostało podzielone na 7 rejonów i 2 podrejony, które przydzielono brygadom i batalionom: rejon północno-wschodni (Pojezierze Mazurskie, Warmia, północna część Niziny Podlaskiej, północna część Mazowsza) – 5 Brygada Saperów (dowódca płk Andrzej Stonoga); rejon nadwiślański (wschodnia część Pojezierza Wielkopolskiego, Kujawy, północna część Niziny Mazowieckiej przylegająca do Wisły) – 42 batalion 7 Brygady Inżynieryjno-Saperskiej (dowódca mjr Jan Piotrowski); rejon środkowej Polski (większość Niziny Mazowieckiej, Nizina Wielkopolska, północna część Gór Świętokrzyskich) – 2 Brygada Saperów (dowódca płk Piotr Puzerewski); rejon dorzecza górnej Wisły (większość Pogórza Karpackiego, południowa część Wyżyny Krakowsko-Częstochowskiej, Niecka Nidziańska, południowa część Gór Świętokrzyskich) – 4 Brygada Saperów (dowódca płk Aleksander Swadkowski); rejon Sudetów, Karpat i zachodniej części Niziny Śląskiej – bataliony saperów z 2, 6, 8, 10 i 13 DP, 15 Batalion Saperów z 1 Korpusu Pancernego, batalion saperów z 7 Brygady Inżynieryjno-Saperskiej (dowódca gen. dyw.