Ponadto zebrano i zniszczono znaczne ilości trotylu i prochu. Podczas rozminowania zginęło 33 żołnierzy, a rannych zostało 28.
W trakcie rozminowania Warszawy zapadła decyzja o skierowaniu do takich samych zadań 2 i 5 Brygady Saperów, 3 Brygady Pontonowo-Mostowej, 2 Zapasowego Pułku Saperów oraz kompanii saperów z 1 i 2 Zapasowego Pułku Piechoty. W pierwszej kolejności miały one rozminować dawną niemiecką rubież obronną biegnącą z południa na północ wzdłuż Wisłoki–Wisły–Narwi–Biebrzy i Kanału Augustowskiego. Skierowano tam: 1 Batalion 2 Zapasowego Pułku Saperów (dowódca płk Wasyl Bakunin) – wzdłuż Wisłoki do Karpat. Sztab batalionu – Dębica; łącznie 22-250 żołnierzy; 2 Brygadę Saperów (dowódca płk Piotr Puzerewski) – 24, 27 i 29 Batalion Saperów oraz przydzielone kompanie saperów z 1 i 2 Zapasowego Pułku Piechoty – przyczółek warecko-magnuszewski i sandomierski oraz tereny na zachód od Wisły (województwa warszawskie, kieleckie i łódzkie). Sztab brygady – Radom; 24 batalion – Ostrowiec Świętokrzyski; 27 batalion – Staszów; 29 batalion – Zwoleń – łącznie 900-1000 żołnierzy; 5 Brygadę Saperów (dowódca płk Andrzej Stonoga) – 34, 36, 38 i 39 Batalion Saperów – ujście Bugu i Narwi do Wisły, dalej wzdłuż Narwi, Biebrzy i Kanału Augustowskiego.